فهرست سریع مطلب

دسترسی سریع به مطالب با تصویر

پاراگلایدر

چتربال سواری یا پاراگلایدینگ یا پاراگلایدر (به انگلیسی: Paragliding) یک ورزش تفریحی و رقابتی مخاطره آمیز است. در هنگام پرواز، خلبان آن پروازی با ویژگی‌هایی مثل سبک وزنی و پرواز آزاد را به ‌طور همزمان با یک چتربال (به انگلیسی: Paraglider) که در واقع نوعی باد پر است تجربه می‌کند.
امتیاز شما عزیزان به این مطلب
5/5

طبق رسم سایت نهایت ورزش روز های پنج شنبه به مطالبی راجع به ورزش های ماجراجویانه اختصاص دارد. شما عزیزان می توانید ما را در کانال تلگرام و کانال روبیکا همراهی کنید.در این مقاله می خواهیم به ورزش خطرناک پاراگلایدر بپردازیم.

چتربال سواری یا پاراگلایدینگ یا پاراگلایدر (به انگلیسی: Paragliding) یک ورزش تفریحی و رقابتی مخاطره آمیز است. در هنگام پرواز، خلبان آن پروازی با ویژگی‌هایی مثل سبک وزنی و پرواز آزاد را به ‌طور همزمان با یک چتربال (به انگلیسی: Paraglider) که در واقع نوعی باد پر است تجربه می‌کند.

تاریخچه پاراگلایدر

اولین قدم‌ها در جهت شکل‌گیری پاراگلایدر در دهه ۱۹۶۰ میلادی توسط ناسا صورت گرفت. در آن دوره برای کاهش آسیب سفینه‌های فضایی به هنگام فرود از چتر استفاده می‌شد این روش تا قبل از اختراع شاتل‌ها رواج داشت اما در خلال این مطالعات فعالیت‌های مثبتی در جهت پیشرفت چترهای اتوماتیک و سقوط آزاد انجام گرفت. تا سال ۱۹۸۵ میلادی وسیله‌ای بنام چتر بال وجود نداشت تا اینکه در حدود سال ۱۹۸۶ میلادی کوهنوردان سوئیسی برای پایین آمدن از کوه از این وسیله استفاده کردند. البته وسیله‌ای که آن‌ها از آن استفاده می‌کردند بیشتر به چتر سقوط آزاد شباهت داشت و به مرور زمان به شکل امروزی تغییر شکل داد. پایین آمدن از کوه با چتر بال انگیزه‌ای شد برای پیشرفت این ورزش بطوری که امروزه به ورزشی مستقل در نقاط مختلف جهان تبدیل شده ‌است. در این راستا کارخانه ‌هایی برای تولید این وسیله بوجود آمد که در پیشرفت و تکامل چتر بال بسیار بسیار مؤثر بودند.

با اختراع کایت در دهه ۷۰ میلادی، پرواز جنبه مردمی تری به خود گرفت ولی پرواز با کایت به دلایلی مانند سختی فراگیری، حمل و نقل و وزن، برای همه آسان نبود. اواسط دهه ۸۰ میلادی و با آمدن چتر بال، بخشی از این مشکلات حل شد و پرواز دیگر مختص افراد خاص نبود.

روش انجام

پرواز می‌تواند به چند شکل آغاز شود. در روش اول خلبان با سرعت در جهت مخالف باد می‌دود و چتر را پشت سر خود می‌کشد. برخورد باد به زیر چتر آن را به اهتزاز درمی‌آورد و نهایتاً موجب به پرواز درآمدن خلبان می‌شود. اگر باد شدیدتر باشد گاهی خلبان ابتدا در جهت مخالف می‌ایستد (به اصطلاح ریورز یا ضربدری گفته می‌شود) تا باد چتر بال را از زمین جدا کند و سپس برگشته و شروع به دویدن می‌کند تا از زمین جدا شود. این روش‌ها معمولاً در نواحی کوهستانی انجام می‌شود تا خلبان بتواند از تفاوت ارتفاعش با زمین پست ‌تر نیز برای تداوم مدت پرواز استفاده کند.

در روش دوم که معمولاً در نواحی پست استفاده می‌شود، خلبان به کمک یک وسیله دیگر کشیده می‌شود تا به ارتفاع مناسب برسد (معمولاً زیر ۳۰۰۰ پا) و بعد خود را از طنابی که توسط آن کشیده شده جدا می‌کند و مستقلاً پرواز می‌کند.

تبلیغ
تبلیغ
تبلیغ
تبلیغ

اگر مطلب ما برای شما مفید بود می توانید از طریق لینک های زیر آن را در شبکه های اجتماعی اشتراک گذاری کنید.

Share on telegram
Telegram
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on facebook
Facebook
Share on linkedin
LinkedIn
Share on email
Email
Share on twitter
Twitter

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *