فهرست سریع مطلب

دسترسی سریع به مطالب با تصویر

شیرجه در آب ، بخش اول

شیرجه در آب نیز از دیگر ورزش های آبی می باشد شاید فکر شما فقط مسابقاتی باشد که داخل تلویزیون مشاهده کرده اید و افرادی بر روی تخته های به نام دایو می ایستند و داخل آب می پرند اما شاید برای شما جالب باشد که بدانید افرادی هستن
امتیاز شما عزیزان به این مطلب
5/5

طبق رسم سایت نهایت ورزش روز های دوشنبه به مطالبی راجع به ورزش های آبی می پردازیم شما عزیزان می توانید ما را در کانال تلگرام و کانال روبیکا همراهی کنید. در این بخش به تاریخچه این رشته جذاب و تاریخچه آن در ایران و همچنین قوانین آن صحبت می کنیم در بخش دوم قصد داریم به نحوه برگزاری مسابقات و همچنین خطراتی که ممکن است در هنگام شیرجه به وجود آید صحبت کنیم.

شیرجه در آب نیز از دیگر ورزش های آبی می باشد شاید فکر شما فقط مسابقاتی باشد که داخل تلویزیون مشاهده کرده اید و افرادی بر روی تخته های به نام دایو می ایستند و داخل آب می پرند اما شاید برای شما جالب باشد که بدانید افرادی هستند که این ورزش را با خطراتی همراه می سازند و آن را بر روی صخره های بلند انجام می دهند که لازم به ذکر است میزان آدرنالین ترشح شده مغز را به صورت زیادی افزایش می دهد.

تاریخچه شیرجه در آب

مورخان بر این باورند که تاریخ مسابقات شیرجه به کشور یونان باستان بازمی‌گردد، ولی تنها اطلاعی که در این ‌باره وجود دارد مربوط به نقوش مقبره‌ای در شهر ناپل در کشور ایتالیا است که قدمت آن به ۲۵۰۰ سال می‌رسد. در روی سقف این مقبره تصویر مردی مشاهده می‌شود که در حال شیرجه‌ زدن از روی سکوی مرتفعی است که احتمالاً باید صخره یا پرتگاهی باشد. پیشگامان ورزش شیرجه افرادی بودند که با پرش از روی صخره‌ها و پرتگاه‌ها به درون آب‌های دریای آکاپولکو به شهرت رسیدند. سپس در قرن هفدهم، هنگامی که ژیمناست‌های آلمانی و سوئدی برای ایمنی بیشتر حرکات نمایشی خود را در سواحل دریا انجام می‌دادند و عدهٔ کثیری را برای تماشا به ساحل می‌کشاندند، آهسته‌آهسته این رشتهٔ ورزشی تکمیل شد. نهایتاً تمرینات ژیمناستیک آنان به یک رشتهٔ ورزشی تبدیل شد که به آن «شیرجهٔ آزاد» گفته می‌شود. واژه‌ای که حتی پس از ورود این رشته به مسابقات المپیک سنت لوئیس آمریکا در سال ۱۹۰۴ به ‌صورت شیرجه و شنا در زیر آب همچنان به آن اطلاق گردید. در انگلستان در قرن ۱۷ ابتدا مسابقات شیرجهٔ ساده در برکه‌ها و رودخانه‌ها و بندرها و از روی رودخانه‌ها و پل‌ها و صخره‌ها انجام می‌شد. در سال ۱۸۸۹ مسابقات شیرجهٔ ساده برای اولین بار در اسکاتلند برگزار شد که ارتفاع سکوی شیرجه ۲ متر بود. در سال ۱۸۹۵ جامعهٔ غریق انگلستان اولین مسابقات شیرجهٔ ساده را در لندن ترتیب داد که ارتفاع سکوی پرش در این مسابقات ۵ متر و ۱۰ متر بود، و در سال ۱۹۰۸ شیرجه به ‌عنوان یک ورزش حرفه‌ای وارد المپیک شد و دارای زیبایی و فرم و حرکات و امتیازبندی شد. بعدِ المپیک ۱۹۲۴ پاریس، مسابقات شیرجه به‌ صورت مدرن برگزار شد. در سال ۱۹۲۹ سیستم تقسیم‌بندی شیرجه‌ها با توجه به حالت شروع از روی سکو یا تخته حالت رو به آب یا پشت آب یا مسیر چرخش در هوا به ‌طرف جلو یا عقب معکوس یا تو چرخش‌های حول محور عرضی یا طولی به شش گروه یا خانواده تقسیم شدند. در المپیک ۱۹۵۶ ملبورن نحوهٔ شماره‌گذاری به ‌صورت فعلی برای شیرجه‌ها ایجاد شد و تا قبل از آن شیرجه‌ها به ‌ترتیب شماره از یک تا ۵۶ شماره‌گذاری شده‌ بود. کشور بریتانیا، که جزء کشورهایی است که مدت ۷۸ سال پیشگام شیرجهٔ انفرادی بوده ‌است، می‌تواند همچنان به ‌عنوان معرفی ‌کنندهٔ رشتهٔ شیرجهٔ جدید از سایر کشورها پیشی گیرد. تا المپیک ۱۹۹۶ آتلانتا شیرجه از تخته فنری ۳ متر و سکوی ۱۰ متر همچنان اجرا می‌شد، با این تفاوت که در مدل جدید، یک تیم ۲نفره هم‌زمان و در یک ارتفاع یا تختهٔ ۳ متر یا سکوی ۱۰ متر به‌ صورت هم‌زمان شیرجه می‌روند و هماهنگی و نظم حرکات آن‌ها توسط داوران سنجیده می‌شود. این رشته از شیرجه به نام شیرجه‌های هماهنگ نامیده می‌شود.

تاریخچه این رشته در ایران

دایو ۱۰ متر استخر قهرمانی ورزشگاه امجدیه در سال ۱۳۱۹، یعنی در زمان جنگ جهانی دوم، در تهران ساخته شد و تا ۶۴ سال برای آموزش و تمرین شیرجه ‌روها استفاده می‌شد. تا سال ۱۳۵۳، که استادیوم آزادی افتتاح شد، غیر از استخر قهرمانی، استخر دیگری وجود نداشت که دایو ۱۰ متر داشته‌ باشد. در اولین دورهٔ بازی‌های آسیایی، یعنی بازی‌های آسیایی ۱۹۵۱ دهلی، دو شیرجه ‌رو ایرانی به نام‌های تقی عسگری و منوچهر خموش در این مسابقات شرکت کردند که عسگری توانست ۲ مدال نقره در رشتهٔ تخته و سکو و برنز در رشتهٔ تخته، و خموش موفق شد در رشتهٔ سکو مقام چهارم را به ‌دست بیاورد. هفت سال بعد، در بازی‌های آسیایی ۱۹۵۸ توکیو نیز دو شیرجه‌ رو از ایران به نام‌های منوچهر فصیحی و حسن اعظمی صاحب مدال برنز این مسابقات شدند که فصیحی در رشتهٔ تخته و اعظمی در رشتهٔ سکو به این مدال‌ها دست یافتند. در سال ۱۹۷۳، در مسابقات ارتش‌های جهان که در تهران برگزار شد، یدالله باشی مقام اول این مسابقات را به‌ دست آورد. سال‌ها، بعد شاگردان این بزرگانِ شیرجه، مانند آقایان: عباس خلیلی، محمد آذرپی، هادی نیکونژاد، حسین صدری، سعید خانلری، امید حیدرپور، علی حسینی، حسن لطفی، بهمن فضل‌اللهی، و نسل بعدِ شیرجهٔ ایران: شادروان عادل میرابیان و غلامرضا خبیری‌نژاد شرکت‌کنندگان در مسابقات آسیایی هیروشیما و خبیری‌نژاد برندهٔ مدال طلای آسیایی، که در حال حاضر سرمربی تیم ملی شیرجه است. همچنین جوانانی چون: سعید طاقبستانی، سیدمحمدرضا هدایتی، قائم و فیاض میرابیان قهرمان رقابت‌های آسیا-پاسفیک چین و همچنین قهرمانی آسیا در بوسان کرهٔ جنوبی و مسابقات چندجانبهٔ مصر هم افرادی بودند که افتخارات بزرگ شیرجه را تکمیل کردند و همگی افرادی بودند که بخشی از تمرینات حرفه‌ای خود را از روی این دایو شروع کردند. در سال ۱۳۸۲، نوجوانانی برای اولین بار در تاریخ شیرجهٔ کشور از این دایو حرکات سنگین ۳٫۵ پشتک، ۳٫۵ مهتاب و بالانس سه‌چرخ را اجرا کردند که باعث افتخار جامعهٔ شیرجهٔ کشور شدند. این نوجوانان عبارتند از: مجید نظافتی، سیدعماد میرسلطانی، مرتضی نواب کارگر، حامد مداح، مهدی آقارضایی، و همچنین شیرجه‌روندگان جوان‌تری چون امید آزمون، ایمان حامی، سعید محمدخانی، مهدی سلطان‌زاده، سعید کریمی و حمید کریمی. اینها نوجوانانی بودند که همچون پیشکسوتانشان، با غیرت و تعصب خود و مربیگری مهرداد هجیر، مربی تیم ملی شیرجهٔ ایران، مدارج ترقی را به‌سرعت طی کردند و وارد اردوی تیم ملی شدند. به‌علت تعمیرات اساسی استخر و مشکلات مربوط به آن، این دایو در تاریخ ۶ اردیبهشت ۱۳۸۳، در ساعت ۹:۱۰ شب، بعد از دو هفته تلاش و تخریب بلدوزر سقوط کرد و خاطرات ۶۴ سال افتخارآفرینی را با خود فرودآورد. سال ها بعد ,این رشته نوجوانان و جوانان قهرمانی همچون : مجتبی ولی پور, شهنام نظرپور, حمید کریمی,علی شکول, حامد بذمی , محمد دوام , محمد امین مهرآئين و امیرحسین رحیمیان , در خود گنجاند و به عرصه شیرجه حرفه ای روانه کرد.

قوانین شیرجه

به‌طورکلی در تمام مسابقات رسمی شیرجه قوانینی از طرف فینا به اجرا درمی‌آید که بخشی از آن‌ها در اینجا آورده می‌شود. تخته‌ها و سکوهای پرش و نیز تمامی تجهیزات شیرجه بایستی براساس قوانین فینا بوده و نود روز قبل از مسابقات، توسط یکی از نمایندگان فینا و یکی از اعضای کمیتهٔ فنی شیرجه (Technical Diving Committee) تأیید گردد. تجهیزات شیرجه در روز مسابقه و زمانی که هیچ مسابقه‌ای در همان استخر برگزار نمی‌شود، باید در دسترس کلیهٔ ورزشکاران قرار گیرد تا آن‌ها بتوانند تمرین کنند و آمادگی لازم را با آن وسایل به‌دست آورند. البته باید در زمانی باشد که در آن استخر مسابقهٔ نهایی شنا یا واترپلو یا توزیع مدال برگزار نشود. در مسابقات مقدماتیِ تعیین نوبت شیرجه‌روندگان از طریق قرعه‌کشی انجام می‌شود. در مسابقات نیمه‌نهایی (semi-finals) شیرجه‌روندگان به همان ترتیب مقدماتی شیرجه خواهند رفت. در مسابقات نهایی، به شرطی که سیستم تورنمنت (.T.S) نباشد، شیرجه‌روندگان برعکسِ مقام‌هایی که در نیمه‌نهایی به‌دست آورده‌اند، شیرجه خواهند رفت؛ ولی اگر سیستم تورنمنت باشد، شیرجه‌روندگان باید در تمامی مراحل باقی‌ماندهٔ رقابت، براساس معکوسِ ترتیبِ امتیازات کلیِ کسب‌شده در پایان مسابقات مقدماتی به رقابت بپردازند. درصورتی‌که امتیازات دو شیرجه‌رو مساوی باشد، نوبت آن‌ها از طریق قرعه‌کشی تعیین خواهد شد. شیرجه‌روندگان جوان‌تر از گروه سنی ۱۴ و ۱۵ سال اجازه ندارند در مسابقات المپیک، قهرمانی جهان و جام جهانی شرکت کنند (این گروه سنی شیرجه‌روندگان، جوانانی را شامل می‌شود که در روز ۳۱ دسامبر سال برگزاری مسابقات، سن آن‌ها کمتر از ۱۴ سال باشد).

در رابطه با نحوه برگزاری مسابقات و همچینین خطرات و آسیب ها و فواید این رشته ورزشی در آینده بحث خواهد شد.

تبلیغ
تبلیغ
تبلیغ
تبلیغ

اگر مطلب ما برای شما مفید بود می توانید از طریق لینک های زیر آن را در شبکه های اجتماعی اشتراک گذاری کنید.

Share on telegram
Telegram
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on facebook
Facebook
Share on linkedin
LinkedIn
Share on email
Email
Share on twitter
Twitter

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *